به گزارش پژواک بوشهر؛ صنعت آلومینیوم ایران امروز در نقطهای حساس قرار دارد؛ صنعتی که با وجود ظرفیت منطقهای چشمگیر، هنوز وابستگی شدیدی به واردات مواد اولیه دارد و بخش مهمی از خطوط تولید آن، نیمقرن است که بدون نوسازی فعالیت میکنند. در این میان، فشارهای تحریمی و محدودیتهای لجستیکی، واردات بیش از ۴۰۰ هزار تن مواد اولیه را به فرآیندی پرچالش و پیچیده تبدیل کرده است. این شرایط، ترکیبی از تهدید و فرصت را پیش روی مدیران این صنعت قرار داده است: حفظ سهم رقابتی در منطقه مستلزم حرکت به سمت نوسازی و بهرهوری بالاتر است، و هر تأخیر میتواند هزینههای ملی و صنعتی را افزایش دهد.
ایران با ظرفیت اسمی حدود ۷۷۰ هزار تن آلومینیوم در سال، پس از کشورهای خلیج فارس، یکی از بازیگران اصلی منطقه به شمار میرود. زنجیره گسترده صنایع پاییندستی، با حدود ۱۱ هزار واحد فعال، به تولیدات این صنعت متکی است و هر گونه بهبود یا توقف در خطوط تولید، پیامد مستقیم بر اقتصاد داخلی دارد. در این زمینه، اختلاف میان خطوط قدیمی و مدرن کارخانه اراک تصویری روشن از فاصله بهرهوری و فناوری در کشور ارائه میدهد: خطوطی که از سال ۱۳۵۱ مشغول فعالیت هستند، مصرف انرژی بالایی دارند و راندمان پایینشان هزینههای عملیاتی و زیستمحیطی را افزایش میدهد، در حالی که خطوط جدیدتر با فناوری مدرن، توان تولید بالاتر و مصرف انرژی پایینتر، الگویی برای توسعه پایدار هستند.
حرکت به سوی نوسازی این خطوط نه فقط یک ضرورت فنی، بلکه راهبردی است. بهروزرسانی خطوط قدیمی، علاوه بر افزایش راندمان تولید، موجب صرفهجویی میلیونها کیلوواتساعت انرژی در سال و کاهش واردات مواد اولیه میشود. این تغییر، اثرات مستقیم اقتصادی و زیستمحیطی دارد و امکان سرمایهگذاری خصوصی گسترده را فراهم میآورد، سرمایهای که میتواند صنعت آلومینیوم را در مسیر رقابت منطقهای و جهانی تقویت کند.
همزمان، شفافیت در عملکرد زیستمحیطی کارخانه، تصویری متفاوت از برداشتهای عمومی ارائه میکند؛ کارخانه با رعایت استانداردهای محیطزیستی و بدون ایجاد آلایندگی قابل توجه، نشان میدهد که توسعه صنعتی و حفاظت محیط زیست میتوانند همزمان پیاده شوند.
صنعت آلومینیوم ایران، با مجموعهای از چالشهای ساختاری، وابستگی وارداتی و خطوط تولید فرسوده، در حال تجربه یک نقطه عطف است؛ نقطهای که تصمیمهای مدیریتی و سیاستگذاری میتواند مسیر آن را از بحران به سمت بهرهوری، نوآوری و رقابتپذیری هدایت کند. در این مسیر، سرمایهگذاری خصوصی و حمایت نهادهای تصمیمگیر، نقش کلیدی دارند و آمادهسازی شرایط برای نوسازی، نه تنها توسعه اقتصادی، بلکه امنیت انرژی و استقلال صنعتی کشور را تضمین خواهد کرد.
