به گزارش پژواک بوشهر؛ روحالله رحمانی، متولد ۱۳۶۰ در اوهایوی آمریکا، دارای دکترای کامپیوتر از دانشگاه واشنگتن سنت لوییس است. او که داماد غلامعلی حداد عادل است، سابقه مدیریت در پروژههای کلان مایکروسافت و معماری هوش مصنوعی برای آمازون را در کارنامه دارد. با این حال، مسیر زندگی حرفهای او در اوج موفقیت، تغییر جهت داد.
انتخاب مسیر: مهاجرت معکوس
رحمانی با وجود دارا بودن زندگی ثابت و موقعیت ممتاز در آمریکا، با این پرسش بنیادین مواجه شد: «آیا گسترش رفاه شخصی، نهایت آرمان یک انسان است؟» این پرسش، محرک تصمیمی بزرگ شد. وی در نهایت، با مشورت خانواده و با انگیزهای مبتنی بر خدمترسانی، راه «مهاجرت معکوس» به ایران را در پیش گرفت؛ تصمیمی که بسیاری از اطرافیان آن را غیرمنطقی میخواندند.
چالشهای نخستین: از سرمایهگذار متخلف تا پروژه ضدفساد
ورود به ایران با چالشهای عملی همراه بود. نخستین استارتآپ او در تهران با سوءاستفاده یک سرمایهگذار مواجه و منجر به از دست دادن سرمایه شخصی شد. با این وجود، او با پیگیری یک پروژه فناورانه در حوزه مبارزه با فساد، الگوریتمی را با همکاری بسیج طراحی کرد. افشای شبکههای قاچاق سوخت با این الگوریتم، عکسالعمل مفسدان را به دنبال داشت، اما در نهایت منجر به کشف یک میلیون لیتر سوخت قاچاق در روزهای اول و پیشگیری از تخلفات مالی کلان شد.
کشف یک محدودیت: بنبست مدل توسعه مبتنی بر طمع
رحمانی با وجود تجارب موفق در بخشهای مختلف، به یک جمعبندی نظری رسید: موتور محرک اکوسیستمهای نوآوری مرسوم، «طمع مادی» است. به باور او، این مدل اگرچه ممکن است به رشد جزئی بینجامد، اما در نهایت سقف مشخصی برای پیشرفت دارد و از پوچی درونی رنج میبرد. این موضوع حتی با مشاهده نزدیک سیلیکون ولی نیز تأیید شد.
زمینهسازی برای یک پارادایم جدید
قطعه گمشده پازل ذهنی او در زیارتی در حرم امام رضا(ع) و در ایام خلوت کرونا پیدا شد. تجربه معنوی آن فضا، الهامبخش شکلگیری یک ایده شد: «تولید فناوری به سبک اربعین». پارادایمی که در آن، «خدمت» جایگزین «طمع» به عنوان موتور اصلی محرک نوآوری میشود. اینک او به عنوان عضو هیأت علمی دانشگاه تهران، تلاش میکند این ایده را در بستر ملی ایران محقق کند.
مهرداد رستم جبری
